Cementownia "Warta" SA
ul. Przemysłowa 17
Trębaczew
98-355 Działoszyn

Tel. (043) 84 03 416
Fax: (043) 84 03 131
Tel. (Dział Sprzedaży): (043) 84 03 551
Fax (Dział Sprzedaży): (043) 84 03 145
E-mail: info@wartasa.com.pl
WebSite: http://www.wartasa.com.pl/

O powstaniu zakładu zadecydowały występujące w rejonie Działoszyn - Trębaczew znaczne złoża wapieni jurajskich oraz dogodne połączenie komunikacyjne przy Magistrali Węglowej Śląsk - Porty, która umożliwia wywóz produktów zwłaszcza w odległe, północne obszary kraju. Niemałe znaczenie przy wyborze lokalizacji cementowni miało także zaktywizowanie gospodarcze ubogiego, rolniczego obszaru.
Aktualne zasoby dla złoża Działoszyn - Trębaczew określone w decyzji z 1985 roku przez Ministra Środowiska i Zasobów Naturalnych wynoszą dla obszaru "Trębaczew" 28,8 mln ton zasobów bilansowych w kat. B, 120,6 mln ton w kat. C1 i 53 mln ton w kat. C2. Natomiast dla obszaru "Działoszyn" wynoszą 11,8 mln ton w kat. B i 3,5 mln ton w kat. C. Powierzchnia złoża bilansowego "Trębaczew" obejmuje 170,5 ha, a złoża "Działoszyn" 55,3 ha. Wapień będący podstawowym surowcem do produkcji cementu portlandzkiego oraz częściowo dla przemysłu wapienniczego, kredy technicznej i pastewnej i nawozów wapniowych, zawiera średnio 53% CaO. Poza zasobami bilansowymi podanymi wyżej złoże posiada jeszcze zasoby pozabilansowe w ilości 29 mln ton. Zakład eksploatuje rocznie około 1.500 tys. ton, posiada więc możliwość eksploatacji stwierdzonych zasobów przez 50 lat.
Cementownia "Działoszyn", gdyż taką nazwę posiadała pierwotnie, została powołana zarządzeniem nr 202 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 14 lipca 1959 roku. Cementownię, która miała być wyposażona jako pierwsza w Polsce w urządzenia krajowe fabryki "Makrum" z Bydgoszczy, projektowały następujące biura: technologię - Biuro Projektów Przemysłu Cementowego i Wapienniczego z Krakowa, architekturę - Warszawskie Biuro Projektów Budownictwa Przemysłowego, układy energetyczne - Biuro Projektów :"Energoprojekt" z Warszawy, zaś generalnym wykonawcą i koordynatorem było Łódzkie Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego. Prace fundamentowe pod piece obrotowe rozpoczęły się w październiku 1960 roku. Pierwszy piec został rozpalony już 14 grudnia 1963 roku. Następne kolejno: 18 stycznia, 2 marca i 15 kwietnia 1964 roku. Na początku tegoż roku rozpoczęły pracę młyny ( 7 ) do przemiału cementu. Cementowania przyjęła nazwę "Warta" 1 stycznia 1964 roku i produkowała klinkier jako podstawowy półfabrykat do produkcji cementu różnych marek. W pierwszym roku wyprodukowano 450 tys. ton, zaś w drugim już 701 tys. ton cementu. Utworzono nowy wydział produkcji kredy pastewnej, wapniaka rolniczego, opanowano też technologię i podjęto produkcję cementu hutniczego 35, który znalazł szerokie zastosowanie w budownictwie do 1975 roku, kiedy to ze względu na ogromne potrzeby inwestycyjne na niższe marki cementu zaniechano jej produkcji. Produkcje cementu zwiększono przez obniżenia marki cementu hutniczego z 35 do 25 i zwiększenie dodatku żużla hutniczego z 30 do 55%. Planowaną wielkość produkcji cementu 1.010.000 ton osiągnięto w 1968 roku, a klinkieru - 770.000 ton w 1971 roku.
Cementownia "Warta" wyposażona była niemal we wszystkie urządzenia produkcji krajowej, i to prototypowe, co wymagało szczególnej mobilizacji w opanowaniu urządzeń mechanicznych i energetycznych, a także technologicznych, spowodowanych brakiem jednorodnych komponentów do korekcji własnego surowca.
Zmiany organizacyjne zostały zapoczątkowane 1 stycznia 1974 roku, gdyż utworzono Łódzki Kombinat Cementowo - Wapienniczy, w skład którego poza Cementownią "Warta" wszedł Zakład Przemysłu Wapienniczego w Sulejowie, w którym produkowano wapno palone mielone i hydratyzowane oraz nawozy wapniowe. Od 1 września 1974 roku przyłączono Zakład Kredowy przy stacji Działoszyn, będący filią Kombinatu Gipsowo - Kredowego w Gackach.
Podział administracyjny kraju na województwa w 1975 roku spowodował zmianę nazwy przedsiębiorstwa na Kombinat Cementowo - Wapienniczy "Warta" w Działoszynie (zarządzenie nr 28 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 10 lutego 1976 roku).
Lata siedemdziesiąte, w których dominował olbrzymi boom inwestycyjny, wymusiły budowę drugiej cementowni "Warta II", która powstała na podstawie decyzji rządu z dnia 14 maja 1971 roku. Jej realizację rozpoczęto już w lipcu 1971 roku a przekazano ją do użytku 31 maja 1975 roku. Cementownią projektowało to samo biuro projektów z Krakowa, a generalnym wykonawcą było Łódzkie Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego nr. 2. Główne wyposażenie w maszyny i urządzenia pochodziło ze Związku Radzieckiego, Czechosłowacji i RFN, a także z Pomorskich Zakładów Budowy Maszyn "Makrum" z Bydgoszczy.
Nowa Cementownia kosztowała wówczas 2,5 mld zł. i już we wrześniu 1974 roku uzyskano pierwszy klinkier, a w następnym roku w lutym cement. Paliwem do pieców był mazut sprowadzany ze Związku Radzieckiego. Organizacyjnie Cementownia "Warta II" weszła w skład Kombinatu 1 sierpnia 1975 roku.
Początek lat osiemdziesiątych nie był dla przedsiębiorstwa korzystny z uwagi na kryzys paliwowy i ograniczenie dostaw węgla i mazutu. Właśnie brak mazutu spowodował zatrzymanie w 1985 roku "Warty II" ( 5 lat po oddaniu jej do eksploatacji ). W trosce o jak najszybsze wykorzystanie tego obiektu i przywrócenie go do eksploatacji podjęto znaczne przedsięwzięcie modernizacyjne, polegające na zastąpieniu dotychczasowego paliwa - mazutu miałem węglowym i zamianie metody produkcji klinkieru z metody mokrej na półsuchą. Zastosowane rozwiązanie było dwukrotnie tańsze i w rachunku ekonomicznym możliwe do podjęcia przez Kombinat , który na to przedsięwzięcie inwestycyjne poza własnymi środkami musiał zaciągnąć kredyt w banku. Spadek popytu na cement spowodował przejściowe trudności finansowe cementowni. Generalnym wykonawcą modernizacji "Warty II" było Częstochowskie Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego. Warto dodać, że zastosowanie nowej metody produkcji klinkieru przyniosło także duże oszczędności w zużyciu miału węglowego, bo około 160 tys. ton rocznie.
W 1994 roku Kombinat był jednym z największych zakładów ówczesnego województwa sieradzkiego. Zatrudniał 1800 pracowników. Na 16 cementowni w Polsce zajmował pod względem produkcji i eksportu 3 miejsce. Zdolność produkcyjna wynosiła 1,5 mln ton rocznie gdzie roczna produkcja na 16 cementowni wynosiła 16 mln ton. Kombinat wykorzystywany był zaledwie w 60%. Cały Kombinat zajmuje 356 ha, zaś pozostałą powierzchnię 18 ha zajmują obiekty i urządzenia towarzyszące.
Jak gigantyczny był to zakład świadczyły chociażby piece obrotowe, których "Warta I" posiadała cztery o wymiarach 3,3-3,6 x 150 m. i wydajności 2.438 ton / dobę, a "Warta II" dwa o rozmiarach 5 x 150 m. i wydajności 5.400 ton / dobę. Był to zakład, który zużywał w ówczesnym województwie sieradzkim najwięcej energii elektrycznej i ekspediował tonażowo najwięcej ładunków , zarówno transportem kolejowym jak i samochodowym.
Powstanie Kombinatu wpłynęło niewątpliwie na ożywienie gospodarcze ubogiego niegdyś rejonu Działoszyna i Pajęczna. W miastach tych powstawać zaczęły osiedla mieszkaniowe, obiekty szkolne i kulturalno - sportowe. Łącznie wybudowano 1148 mieszkań, z czego w Działoszynie 877, a w Pajęcznie 195, a na tak zwanym Osiedlu Awaryjnym 76. Powstał nowy obiekt szkolny , w którym mieściły się: Zasadnicza Szkoła Zawodowa o kierunku mechanicznym i elektrycznym, Technikum Mechaniczne (dzienne i wieczorowe) oraz Technikum Elektryczne (wieczorowe). Wybudowano także dom Kultury (na 370 miejsc), hotele robotnicze, przedszkole, stadion sportowy, pawilony handlowo - usługowe, ujęcie wody i oczyszczalnię ścieków.
W 1984 roku wybudowano w Kretowinach (ówczesne województwo olsztyńskie) ośrodek wypoczynkowo - wczasowy.